Δεν με γνώρισες ποτέ όπως θα ήθελα. Ήμουν μια άνω τελεία στην ζωή σου. Ήσουν, για μια στιγμή, τα πάντα και τίποτα. Προχώρησες μα δε στάθηκες, δεύτερη ματιά να γυρίσεις να ρίξεις.

Ήσουν τα πάντα για μια στιγμή, και τίποτα την άλλη.

Είχες φύγει. O Μπόνο μασουλούσε το κόκαλό του. Τα παιδιά κοιμόνταν στο δωμάτιό τους, κι εγώ χάζευα τηλεόραση. Δεν με έπαιρνε ο ύπνος. Βγήκα στην βεράντα με ένα ποτήρι στο χέρι. Ένα γλυκό αεράκι δρόσιζε την θερινή βραδιά. Το κύμα έσκαγε παρακάτω κι εγώ χάζευα τα άστρα. Το ποτήρι, άδειο πια, μου ξέφυγε από το χέρι και θρυμματίστηκε με θόρυβο στο πλακόστρωτο. Κοίταξα μέσα από το παράθυρο. Τα παιδιά δεν είχαν ξυπνήσει. Μάζεψα τα γυαλιά για να μη κοπούν στο πρωινό τους παιχνίδι. Δεν κόπηκα. Δε θα κοπούν. Κοίταξα τα θρύμματα. Δε θα μπορούσαν με τίποτα να ξαναγίνουν ποτήρι. Τα πέταξα και πήγα να κοιμηθώ. Εσύ είχες φύγει.

Το πρώτο φως με βρήκε έξω, πάνω σε μια υφασμάτινη καρέκλα να ρουφάω τον καφέ μου. Ο ύπνος, εδώ και πολύ καιρό, μου έκανε εκπτώσεις. Ο σκύλος δίπλα μου κοιτούσε τους απαλούς κυματισμούς που προκαλούσε στην θάλασσα η πρωινή αύρα. Η ηρεμία της φύσης διακόπηκε από τον ήχο του τηλεφώνου. Ήσουν εσύ. Που είχες φύγει. Ζητούσες να μείνουμε και πάλι μαζί. Στην ίδια στέγη, έστω σαν δύο φίλοι. «Έχεις και την γάτα σου μαζί;», «Ο Μπόνο δεν αντέχει ποια τις γάτες» και έκλεισα την γραμμή.

Είναι μερικά πράγματα στην ζωή που όσο κι αν θέλεις δε μπορείς τα συγχωρήσεις. Μου μαύρισες την ημέρα, αλλά δε θα μου ξαναμυρίσεις την ζωή. Εσύ είχες φύγει. Και ο δρόμος αυτός δεν έχει επιστροφή.

Ανάθεμά τον πούστη που έβγαλε ότι ο Υδροχόος δεν ταιριάζει με τον Αιγόκερο. Που να τον βουρδουλίζουν τον γαμημένο κάθε φορά που ο ΤΖΩΤΖΙΟΥ ακούει Pink Floyd. Μου κατάστρεψε την βραδιά.

…
Την Τρίτη είχα δουλειά μέχρι αργά και φεύγοντας πέρασα από το Κεφαλάρι την ώρα που άλλαζε η μέρα. Εκείνη την στιγμή μου ήρθε μια ακατανίκητη δίψα για μια BUD, την οποία δεν ήθελα με τίποτα να καταπνίξω. Έτσι, άραξα την Σαχάρα μου έξω από το Escoba όπου και στρογγυλοκάθισα για να πιω την μπυρίτσα μου.

Έπιασα και μια συζήτηση περί ανέμων και υδάτων με τον μπαρμαν ώσπου φτάσαμε στην συζήτηση για τις διακοπές του Πάσχα.

- Εγώ πήγα Ερέτρια, πετάγετε μια γκόμενα από δίπλα.
- Έλα, της λέω, είναι πολύ ωραία στην Ερέτρια (αν και δεν έχω πατήσει ποτέ μου), θα πρέπει να τα πέρασες πολύ καλά.
- Έμενα στο σπίτι που έχει ο άντρας της αδερφής μου και ήταν εκεί και όλο το σόι..
- Ε! εντάξει, οικογενειακή γιορτή είναι το Πάσχα. Αυτά όλοι μας τα περάσαμε.
- Μπα, εγώ δεν έχω τέτοια κολλήματα. Μου αρέσει να περνάω οικογενειακές στιγμές.

Να μη τα πολυλογώ η συζήτηση δεν άργησε να πάει προς τα ζώδια, λες και ήθελε το οκ από τα άστρα για να φύγουμε μαζί.

- Τι ζώδιο είσαι;
- Γιατί; εσύ τι είσαι; απαντάω.
- Εγώ είμαι Αιγόκερος. αποκρίνετε.
- Ωραία! και εγώ Υδροχόος!

Με το που λέω Υδροχόος από την χασμωδία του «ο» και από την μπύρα μου έρχεται ένα ελαφρύ ρέψιμο. Μέχρι να γυρίσω και να δω η γκόμενα είχε γίνει καπνός. Βρε άντε να γαμηθήτε εσείς και τα ζώδιά σας, είπα από μέσα μου, που να σας έρθει ο ουρανός με τα άστρα στο κεφάλι, και συνέχισα να πίνω συζητώντας διάφορες μαλακίες με τον μπάρμαν.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν περάσει και πολλές εβδομάδες από αυτήν την διαφορετική επανασύνδεση. Θα πρέπει να ήταν μια ή δύο βδομάδες πριν η σελίδα του azrael ανακηρυχτεί η καλύτερη σελίδα στον κόσμο για μούφα κβαντικής φυσικής, αλλά και πάλι δεν είμαι πολύ σίγουρος. Σε αυτά τα θέματα οι γυναίκες είναι πολύ καλύτερες από εμάς, θυμούνται ακόμα και τα δευτερόλεπτα, είμαι, όμως, πεπεισμένος ότι αν την ρωτήσω για αυτό ούτε κι εκείνη θα θυμάται τίποτα. Για να θυμάται κάτι θα πρέπει να της δώσω μια ημερομηνία ορόσημο που δε θα είναι μόνο δικιά μου, αλλά και δικιά της. Λέω να ξεκινήσω το θέμα χαλαρά αυτήν την φορά, αλλά να προχωρήσω πέρα από το τυπικό «καλημέρα» στο «τι κάνεις σήμερα το βράδυ;». Αλλά, δεν είναι πολύ κοινότυπο αυτό; Δεν ξέρω, πραγματικά έχω στερέψει. Είναι κι αυτή η άνοιξη που με έχει ζαλίσει.

Το τελευταίο του κατόρθωμα ήταν το παζάρι που έκανε για την νέα του Ferrari στην Genesis. Είχαμε πάει μαζί στο μαγαζί. Μου αρέσει να χαζεύω πράγματα που δε θα αποκτήσω ποτέ, και εκείνος με θεωρεί καλή παρέα όταν αγοράζει πράγματα που λίγοι μπορούν να ονειρευτούν.

- Έλα ρε Γιάννη, κάνε ένα σκόντο.
Από τον ίδιο πωλητή είχε αγοράσει και τις άλλες του Ferrari, και είχε αποκτήσει μια άλλη επαφή μαζί του.

- Κύριε Μάκη, αφού ξέρετε ότι δε μπορώ να κάνω και πολλά σε αυτόν τον τομέα, η αυτή η Modena 360 κάνει 300.000 ευρώ ακατέβατα.

- Ρε συ Γιάννη αφού είμαι καλός πελάτης, δε μπορείς να μου κάνεις κάποια αξεσουάρ δώρο;

- Κύριε Μάκη με φέρνετε σε πολύ δύσκολη θέση, αυτή η Modena είναι full extra, με το clima της, με το ABS της, με τους αερόσακούς της, το μεταλλικό της χρώμα…

- Χμμ… Το μεταλλικό της χρώμα;

- Ναι, κύριε Μάκη μου, και το μεταλλικό της χρώμα.

- Δε μου λες ρε συ Γιάννη;

- Μάλιστα.

- Αν την πάρω άσπρη, χωρίς μεταλλικό χρώμα, πόσο θα μου έρθει;

- Ορίστε;

- Αυτό που άκουσες.

- Μα, κύριε Μάκη, δε νομίζω ότι γίνετε αυτό.

- Γιατί, έχεις ρωτήσει ποτέ κάτι τέτοιο;

- Για να σας πω την αλήθεια, όχι.

- Για ρώτα, τώτε…

έτσι που λέτε ο καημένος ο Γιάννης αναγκάστηκε να πάρει τηλέφωνο στην Ιταλία και να ρωτήσει για την παράξενη απαίτηση του Μάκη.

Επιστρέφοντας μετά από λίγο ο πωλητής μας ανέφερε:
- Μου είπαν ότι άσπρη κάνει 299.200.

- Ωραία, την παίρνω!

Για αρκετά δευτερόλεπτα τον κοιτούσαμε και οι δύο γεμάτοι απορία. Εκείνος, χωρίς να δίνει και μεγάλη σημασία στο γεμάτο ερωτηματικά βλέμμα μας συνέχισε.

- Σε πόσο καιρό μπορεί να γίνει η παράδοση;

- Θα σας ειδοποιήσω σχετικά αύριο, απάντησε ο πωλητής, καθώς επέστρεφε στην πραγματικότητα.
…
Τώρα την έχει και την καβαλάει, είναι ο μόνος που έχει την βασική έκδοση της Modena 360 σε λευκό και το καυχάται, γιατί άλλωστε όχι; είναι ο μόνος και ξεχωρίζει.