ιστοριολόγιο

Ήταν υπέροχη η νύχτα και τίποτα δεν προδήλωνε την ασχήμια που μπορεί να φέρει η ημέρα.

Είχες φύγει. O Μπόνο μασουλούσε το κόκαλό του. Τα παιδιά κοιμόνταν στο δωμάτιό τους, κι εγώ χάζευα τηλεόραση. Δεν με έπαιρνε ο ύπνος. Βγήκα στην βεράντα με ένα ποτήρι στο χέρι. Ένα γλυκό αεράκι δρόσιζε την θερινή βραδιά. Το κύμα έσκαγε παρακάτω κι εγώ χάζευα τα άστρα. Το ποτήρι, άδειο πια, μου ξέφυγε από το χέρι και θρυμματίστηκε με θόρυβο στο πλακόστρωτο. Κοίταξα μέσα από το παράθυρο. Τα παιδιά δεν είχαν ξυπνήσει. Μάζεψα τα γυαλιά για να μη κοπούν στο πρωινό τους παιχνίδι. Δεν κόπηκα. Δε θα κοπούν. Κοίταξα τα θρύμματα. Δε θα μπορούσαν με τίποτα να ξαναγίνουν ποτήρι. Τα πέταξα και πήγα να κοιμηθώ. Εσύ είχες φύγει.

Το πρώτο φως με βρήκε έξω, πάνω σε μια υφασμάτινη καρέκλα να ρουφάω τον καφέ μου. Ο ύπνος, εδώ και πολύ καιρό, μου έκανε εκπτώσεις. Ο σκύλος δίπλα μου κοιτούσε τους απαλούς κυματισμούς που προκαλούσε στην θάλασσα η πρωινή αύρα. Η ηρεμία της φύσης διακόπηκε από τον ήχο του τηλεφώνου. Ήσουν εσύ. Που είχες φύγει. Ζητούσες να μείνουμε και πάλι μαζί. Στην ίδια στέγη, έστω σαν δύο φίλοι. «Έχεις και την γάτα σου μαζί;», «Ο Μπόνο δεν αντέχει ποια τις γάτες» και έκλεισα την γραμμή.

Είναι μερικά πράγματα στην ζωή που όσο κι αν θέλεις δε μπορείς τα συγχωρήσεις. Μου μαύρισες την ημέρα, αλλά δε θα μου ξαναμυρίσεις την ζωή. Εσύ είχες φύγει. Και ο δρόμος αυτός δεν έχει επιστροφή.