ιστοριολόγιο

Και όλα άλλαξαν όταν συνάντησα, ξανά, την Ρούλα. Δεν ήταν κάποια που είχα καιρό να την δω. Δεν ήταν καν κάποια που δεν την βλέπω συχνά. Ζούμε κι αναπνέουμε αρκετά κοντά, και αρκετά συχνά τα βλέμματά μας τέμνονταν για να πουν ένα τυπικό “γεια” ή “καλημέρα”.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν περάσει και πολλές εβδομάδες από αυτήν την διαφορετική επανασύνδεση. Θα πρέπει να ήταν μια ή δύο βδομάδες πριν η σελίδα του azrael ανακηρυχτεί η καλύτερη σελίδα στον κόσμο για μούφα κβαντικής φυσικής, αλλά και πάλι δεν είμαι πολύ σίγουρος. Σε αυτά τα θέματα οι γυναίκες είναι πολύ καλύτερες από εμάς, θυμούνται ακόμα και τα δευτερόλεπτα, είμαι, όμως, πεπεισμένος ότι αν την ρωτήσω για αυτό ούτε κι εκείνη θα θυμάται τίποτα. Για να θυμάται κάτι θα πρέπει να της δώσω μια ημερομηνία ορόσημο που δε θα είναι μόνο δικιά μου, αλλά και δικιά της. Λέω να ξεκινήσω το θέμα χαλαρά αυτήν την φορά, αλλά να προχωρήσω πέρα από το τυπικό “καλημέρα” στο “τι κάνεις σήμερα το βράδυ;”. Αλλά, δεν είναι πολύ κοινότυπο αυτό; Δεν ξέρω, πραγματικά έχω στερέψει. Είναι κι αυτή η άνοιξη που με έχει ζαλίσει.