ιστοριολόγιο

Ωραίο το ταξίδι, φτάσαμε κατά τις 12 το βράδυ. Φυσικά δεν πήγα για ύπνο, αλλά από το καράβι για ποτάκι. Δεν το άργησα και πολύ, γιατί όσο και να ‘ναι εάν έχεις πολύ καιρό να ανοίξεις το σπίτι δεν ξέρεις πως θα το βρεις. Το θέμα είναι ότι όταν γύρισα το βράδυ το βρήκα μια χαρά, την έκπληξη που την φύλαγαν για το πρωί…
Δεν είχα καλά – καλά ξυπνήσει όταν κοιτάζοντας μέσα από το παράθυρο είδα ένα μικρό κοπάδι από επτά αγριοκάτσικα να μασουλάνε τα αγρέλια μου. Και τι λάδι θα έχω για του χρόνου; οεο; Τα πήρα στο κρανίο μαζί τους. Άρπαξα ένα ραβδί κι άρχισα να τα κυνηγώ μέσα στο κτήμα για να βγουν έξω. Το θέμα είναι ότι, κατά κάποιον άγνωστο τρόπο, βρέθηκε ένα αγριοκάτσικο στην αγκαλιά μου να φωνάζει -με εκείνο το βέλασμα που κάνουν λίγες ημέρες πριν το Πάσχα. Και το Πάσχα δεν είναι και πολύ μακριά… Είχε ξυπνήσει ο κυνηγός μέσα μου! Αλλά δεν άντεξε πολύ και ξανακοιμήθηκε… ούτε το βλέμμα του μπορούσα, ούτε το κλάμα του, αλλά ούτε και το κλάμα των μικρών του που είχαν σταθεί παραπέρα και κοιτούσαν με αγωνία εάν θα γλυτώσει η μάνα τους. Έβαλα τα σπαθιά του πολέμου στην θέση τους ξανά, και με βλέπω να πηγαίνω πάλι φέτος στον χασάπη για το Πασχαλινό κρέας.