ιστοριολόγιο

Μία είσοδο χρησιμοποιώ καθημερινά και μια έξοδο και για τις δύο έχω τις ενστάσεις μου για την κατασκευή τους.

Μπαίνω κάθε μέρα από την είσοδο της Δουκίσης Πλακεντίας όπου, κατά έναν παράξενο σχεδιαστικό λόγο, σε μια λωρίδα συναντάτε και η είσοδος της Αττικής Οδού από Λεοφόρο Κατεχάκη προς Ελευσίνα και όπως θα μπορούσε να συλλάβει ακόμα και ένα άσχετο με συγκοινωνιολογία μυαλό, στο συγκεκριμένο σημείο γίνετε κάθε πρωί ένας μικρός πανικός και χρειάζεται καθημερινά η συμβολή της τροχαίας για κυλίσουν όλα ομαλά. Το όλο σκηνικό επιβαρύνουν και κάποια έργα που γίνονται στο σημείο που ενώνονται οι δύο είσοδοι από την αρχή του καλοκαιριού του 2005 και ακόμα δεν έχουν τελειώσει.

Για να καταλήξω στον προορισμό μου πρέπει να βγω από την Αττική Οδό στην έξοδο της Εθνικής Οδού προς Πειραιά, αλλά έλα που και αυτή είναι κοινή με την έξοδο για Λαμία. Οπότε εάν ένα από τα δύο ρεύματα κολλήσει για κάποιον λόγο, αναγκαστικά θα κωλύσουν και τα δύο. Ένα ατύχημα να γίνει σε ένα από τα δύο ρεύματα ή εάν γίνονται κάποια έργα τότε κολλάει όλο το συμπάν μέσα στην Αττική Οδό και μένεις εγκλωβισμένος επί πληρωμή για αρκετή ώρα.

Όταν βγαίνεις στην Εθνική τρως άλλη μια ψυχρολουσία και στρώνεις χαρακτήρα με τα Ολυμπιακά Έργα για χορηγό.