ιστοριολόγιο

Το καλοκαίρι του 2004 (τότε που έκοψα και το τσιγάρο) έτυχε να συναντήσω στην Τήνο μια Jazz μπάντα και να ακούσω δύο – τρία live που έκαναν σε υπαίθριους χώρους και σε μαγαζιά. Κάτι σαν tour στην Τήνο, ένα πράγμα. Ο Σαξοφωνίστας είχε επώνυμο τηνιακού και φαντάζομαι ότι αυτός ήταν και ο λόγος της εμμονής με τον τόπο.
Η μουσική τους πραγματικά σε ταξίδευε, απαλή εισχωρούσε μέσα στα αυτιά μας και μας μετέφερε κάπου αλλού. Το μπάσο τους ακουστικό και με μία λέξη καταπληκτικό. Από τα πιο δύσκολα όργανα, όλοι το έχουν ρίξει στα ηλεκτρικά μπάσα, αλλά αυτοί επέμεναν στον βαθύ ήχο που προσφέρει το τεράστιο ακουστικό όργανο.
Ελπίζω να σας ξανακούσω παιδιά.